CPM
wlasnosc
wlasnosc

alt
Pojęcia prawne

Władza ustawodawcza. 

Władza ustawodawcza polega przede wszystkim na ustanawianiu obowiązującego prawa. We współczesnych państwach demokratycznych tworzenie prawa jest podstawowym zadaniem parlamentu, ale to nie jedyny organ władzy do tego upoważniony. Parlament jest jedynym organem upoważnionym do tworzenia najwyższych aktów prawnych - ustaw, na podstawie których ustala się inne akty prawne. W ten sposób parlament wpływa na zasady działania państwa i na życie obywateli. W Polsce, zgodnie z art. 95 ust.1 konstytucji, władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat. Obie te izby parlamentu, jeśli obradują razem, mają status Zgromadzenia Narodowego. Zgromadzenie Narodowe uchwala konstytucję, odbiera przysięgę od nowo wybranego Prezydenta i podejmuje uchwałę o postawieniu Prezydenta przed Trybunałem Stanu. Sejm składa się z 460 posłów, zaś Senat - ze 100 senatorów. 

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej - najważniejszy akt prawny (ustawa zasadnicza) Rzeczypospolitej Polskiej, uchwalony 2 kwietnia 1997 roku przez Zgromadzenie Narodowe, zatwierdzony w ogólnonarodowym referendum 25 maja 1997 roku. Ogłoszony w Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, wszedł w życie 17 października 1997. Konstytucja złożona jest z preambuły i 13 rozdziałów, w tym 243 artykułów. 

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.

Sejm stanowi pierwszą izbę polskiego parlamentu. Składa się on z 460 posłów, wybieranych w wyborach powszechnych, równych, bezpośrednich i proporcjonalnych, w głosowaniu tajnym. Kadencja Sejmu, zgodnie z Konstytucją, trwa 4 lata; biegnie od dnia pierwszego posiedzenia nowo wybranego Sejmu i trwa do dnia poprzedzającego dzień zebrania się Sejmu następnej kadencji. Zakończenie kadencji może także nastąpić w wyniku jej skrócenia przez Prezydenta RP: obligatoryjnie, jeżeli procedura zasadnicza powoływania Rady Ministrów oraz obie procedury rezerwowe zakończą się fiaskiem, lub fakultatywnie, jeżeli Prezydent, w ciągu 4 miesięcy od dnia przedłożenia projektu ustawy budżetowej Sejmowi przez Radę Ministrów, nie otrzyma jej do podpisu (na wydanie postanowienia w tej sprawie przysługuje Głowie Państwa czas 14 dni). 

Senat Rzeczypospolitej Polskiej.

Senat Rzeczypospolitej Polskiej jest organem władzy ustawodawczej, drugą izbą polskiego parlamentu. Składa się ze 100 senatorów wybieranych w wyborach powszechnych (w systemie większości względnej) na 4-letnią kadencję, rozpoczynającą się i kończącą wraz z kadencją Sejmu (jeśli kadencja Sejmu zostanie skrócona, skróceniu ulega także kadencja Senatu). W przypadku wygaśnięcia mandatu Prezydent RP zarządza wybory uzupełniające. 

Trybunał Konstytucyjny (TK).

Trybunał Konstytucyjny - organ sądownictwa konstytucyjnego w Polsce, znany także w ustrojach innych państw. Jego podstawowym zadaniem jest kontrolowanie zgodności norm prawnych niższego rzędu z normami prawnymi wyższego rzędu, przede wszystkim z Konstytucją i niektórymi umowami międzynarodowymi (tzw. "sąd nad prawem"). Zakres działania Trybunału określa Konstytucja.
Do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego należy:
- orzekanie w sprawach zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją (w tym wypadku z konstytucją 1997 roku) 
- orzekanie w sprawach zgodności ustaw z ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których ratyfikacja wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie 
- orzekanie w sprawach zgodności przepisów prawa wydawanych przez centralne organy państwowe z konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami 
- rozpatrywanie skarg konstytucyjnych 
- rozstrzyganie sporów kompetencyjnych pomiędzy centralnymi konstytucyjnymi organami państwa 
- orzekanie o zgodności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych 
- rozstrzyganie o przejściowej niemożności sprawowania urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej na wniosek Marszałka Sejmu (tylko w wypadku niemożności zawiadomienia przez Prezydenta Rzeczypospolitej Marszałka Sejmu o niemożności sprawowania urzędu) i powierzanie Marszałkowi Sejmu tymczasowego wykonywania obowiązków Prezydenta Rzeczypospolitej 
- rozpatrywanie pytań prawnych skierowanych przez sądy (art. 193 Konstytucji). 

Skarga Konstytucyjna. 


Skarga konstytucyjna jest to przewidziany w polskim prawie środek prawny do usuwania z systemu prawa norm prawnych niezgodnych z Konstytucją. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 46-52 ustawy z 1 sierpnia 1997 o Trybunale Konstytucyjnym prawo wniesienia skargi konstytucyjnej ma każdy, kto uczestniczył w postępowaniu, w którym wyczerpano drogę prawną (czyli cały tok instancyjny i wszelkie inne środki prawne), a które zakończyło się wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia opartego na zakwestionowanym przepisie. Skarga winna zostać sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (przymus adwokacki). Jeżeli skarżący, ze względu na sytuację majątkową, nie jest w stanie opłacić kosztów sporządzenia skargi konstytucyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, ma prawo zwrócić się do sądu o ustanowienie dla niego adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Skarga musi odpowiadać warunkom formalnym pisma procesowego ustanowionym przez Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawę o Trybunale Konstytucyjnym. Treścią skargi konstytucyjnej jest żądanie, by Trybunał Konstytucyjny uznał wskazany przepis prawa za niezgodny z Konstytucją. 
Do skargi konstytucyjnej należy dołączyć: 
- pełnomocnictwo do sporządzenia skargi konstytucyjnej 
- kopię orzeczenia organu władzy publicznej, z którego wydaniem skarżący łączy naruszenie przysługujących mu praw lub wolności o charakterze konstytucyjnym; 
- kopię orzeczeń wydanych w związku z wyczerpaniem przez skarżącego przysługujących mu środków odwoławczych lub środków zaskarżenia, łącznie z orzeczeniem wydanym przez organ pierwszej instancji. 
Skargę konstytucyjną wraz z załącznikami należy składać w 5 egzemplarzach. Skargę konstytucyjną należy złożyć do Trybunału Konstytucyjnego, po wyczerpaniu drogi prawnej w ciągu 3 miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia . Skargę rozpoznaje Trybunał Konstytucyjny na jawnej i publicznej rozprawie, po której wydaje wyrok. Uczestnikami postępowania są skarżący, organ, który wydał zakwestionowany akt normatywny i Prokurator Generalny. Może do niego również przystąpić Rzecznik Praw Obywatelskich, a niekiedy także organizacja pozarządowa działająca w charakterze tzw. przyjaciela sądu. Konsekwencją uwzględnienia skargi przez Trybunał jest utrata przez dany przepis mocy obowiązującej. Zaskarżony przepis traci moc w dniu opublikowania w Dzienniku Ustaw wyroku Trybunału, chyba że Trybunał Konstytucyjny określi późniejszą datę utraty mocy obowiązującej przez przepisy (maksymalnie 18 miesięcy). Dalszą, cywilnoprawną konsekwencją takiego rozstrzygnięcia jest powstanie roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej przez wydanie aktu normatywnego. Podstawą prawną tego roszczenia jest art. 4171 § 1 Kodeksu cywilnego, obowiązujący od 1 września 2004 (zmiana z 2004 r. Dz. U. nr 162, poz. 1692). 

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA).

Naczelny Sąd Administracyjny - organ państwowy sprawujący kontrolę nad funkcjonowaniem działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. www.nsa.gov.pl 

Rzecznik Praw Obywatelskich (RPO).

Rzecznik Praw Obywatelskich jest konstytucyjnym, niezależnym od innych organów i niezawisłym w swojej działalności, organem ochrony prawnej, który działa na podstawie art. 208 - 212 Konstytucji oraz ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. (Dz. U. z 2001 r. nr 14 poz. 147 - tekst ustawy). Powoływany jest przez Sejm, za zgodą Senatu na okres - 5 lat. Podstawowym zadaniem Rzecznika jest stanie na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji i innych przepisach prawa. Zadanie to Rzecznik realizuje przez badanie, czy na skutek działania lub zaniechania organów, organizacji albo instytucji zobowiązanych do przestrzegania i realizacji wolności człowieka i obywatela nie nastąpiło naruszenie prawa oraz zasad współżycia i sprawiedliwości społecznej i w razie stwierdzenia takiego naruszenia podejmowanie stosownych działań. Rzecznikowi w realizacji jego zadań pomagają jego zastępcy oraz Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich. W myśl art. 80 Konstytucji każdy ma prawo wystąpienia na zasadach określonych w ustawie do Rzecznika Praw Obywatelskich z wnioskiem o pomoc w ochronie swoich wolności lub praw naruszonych przez organy władzy publicznej. Oznacza to, że o pomoc do Rzecznika może zwrócić się obywatel polski, cudzoziemiec, który znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, oraz osoba prawna, a nawet jednostka organizacyjna nie mająca tej osobowości, jeśli tylko w myśl przepisów może być podmiotem praw i obowiązków, a także organizacja obywateli i organ samorządu. Rzecznik może podjąć czynności także z własnej inicjatywy, m.in. na skutek informacji zamieszczonej w środkach masowego przekazu oraz wniosku Rzecznika Praw Dziecka. Najszybszą formą złożenia wniosku jest wypełnienie specjalnego formularza znajdującego się na stronie internetowej RPO 
Wniosek kierowany do Rzecznika Praw Obywatelskich jest wolny od opłat. 

Sądy powszechne. (lub wykaz sądów i prokur)


Sądy powszechne - sądy rejonowe, okręgowe i apelacyjne. Sądy powszechne rozstrzygają wszelkie sprawy z zakresu prawa karnego, cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, które nie są zastrzeżone dla innych sądów. Wszystkich sędziów sądów powszechnych mianuje Prezydent RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa. Sądami kierują prezesi powoływani przez Ministra Sprawiedliwości oraz w zakresie finansowym i gospodarczym Dyrektorzy Sądów Apelacyjnych i Okręgowych oraz Kierownicy Finansowi Sądów Rejonowych - powoływani przez Ministra Sprawiedliwości. Postępowanie sądowe oparte jest na zasadzie instancyjności. Dzięki temu możliwe jest naprawienie wszelkich uchybień dokonywanych w sądach pierwszej instancji. Kontrolę nad sądami powszechnymi w zakresie orzekania sprawuje Sąd Najwyższy. Obecnie w Polsce jest: 11 Sądów apelacyjnych, 45 Sądów okręgowych, 323 Sądy rejonowe. 

Europejska Konwencja Praw Człowieka.

Europejska Konwencja Praw Człowieka (pełna nazwa: Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w skrócie "Konwencja Europejska" lub EKPC), to umowa międzynarodowa zawarta przez państwa członkowskie Rady Europy. Konwencja Europejska została otwarta do podpisu 4 listopada 1950 r., zaś po uzyskaniu niezbędnych 10 ratyfikacji weszła w życie 3 września 1953 r. Przyjmując ten dokument, rządy państw europejskich zdecydowały się podjąć kroki w celu zbiorowego zagwarantowania niektórych praw wymienionych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Na mocy tego dokumentu powołano Europejski Trybunał Praw Człowieka. Skargi do tego Trybunału mogą składać zarówno: państwa (tzw. skarga międzypaństwowa), jak i osoby indywidualne, grupy osób oraz organizacje pozarządowe (tzw. skarga indywidualna). Skargi składamy na odpowiednim formularzu , który wysyłamy na adres: 

European Court of Human Rights 
Council of Europe
67075 Strasbourg Cedex 
France 

 Władza publiczna, organ władzy publicznej. 


Pojęcia "władza publiczna" i "organ władzy publicznej" są pojęciami konstytucyjnymi, o których mowa m. in. w art. 4, 10, 77 ust. 1 Konstytucji RP. Władza publiczna to wszelkie struktury i instytucje wykonujące zadania publiczne, są to m. in. osoby prawne, instytucje, jednostki organizacyjne zarówno państwowe jak i samorządowe lub prywatne, które wykonują funkcje publiczne na podstawie prawa lub w skutek powierzenia im tych funkcji przez organy państwowe lub samorządowe. 


Pozew.



Jest to pierwsze pismo procesowe. Pozew powinien zawierać:
- oznaczenie sądu do którego jest skierowany,
- imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników,
- oznaczenie rodzaju pisma,
- osnowę wniosku lub oświadczenia oraz dowody na poparcie przytoczonych okoliczności,
- podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Gdy pismo procesowe jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać:
- oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych
i pełnomocników,
- przedmiotu sporu,
Pisma następne:
- sygnaturę akt.
Pozew najlepiej sporządzić na komputerze bądź odręcznie (ale czytelnie), w tylu egzemplarzach, ilu osób (stron) on dotyczy plus jeden egzemplarz do sądowego archiwum. Do pozwu należy dołączyć odpisy powoływanych w nim dokumentów oraz wymienione załączniki. Równocześnie należy uiścić wpis sądowy. Strona, która nie jest w stanie ponieść kosztów zaliczki, powinna wystąpić do sądu o zwolnienie od kosztów. Pozew, wraz ze wszystkimi potrzebnymi załącznikami (oraz odpisami załączników dla doręczenia ich uczestniczącym w sprawie osobom oraz po jednym odpisie każdego załącznika, które trafią do akt sądowych) można złożyć nie tylko w biurze podawczym sądu, ale także nadać w urzędzie pocztowym, najlepiej listem poleconym, zachowując dowód nadania. Adresując kopertę, należy kierować się generalną zasadą, że właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd, w którego okręgu mieszka lub ma siedzibę pozwany. 

Gdzie złożyć pozew?



Sprawy cywilne (z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego, prawa pracy, ubezpieczeń społecznych) rozpatrywane są przez sądy powszechne. Jeżeli wartość żądania (wysokość szkody) nie przekracza 75 tys. zł, a w sprawach gospodarczych 100 tys. zł, sprawa będzie rozpatrywana przez Sąd Rejonowy, jeśli kwota jest wyższa, pozew należy złożyć do Sądu Okręgowego. Ponadto, do właściwości sądów rejonowych, bez względu na wartość przedmiotu sporu, należą sprawy z zakresu prawa pracy o ustalenie istnienia stosunku pracy, o uznanie bezskuteczności wypowiedzenia stosunku pracy, o przywrócenie do pracy i przywrócenie poprzednich warunków pracy lub płacy oraz łącznie z nimi dochodzone roszczenia i o odszkodowanie w przypadku nieuzasadnionego lub naruszającego przepisy wypowiedzenia oraz rozwiązania stosunku pracy, a także sprawy dotyczące kar porządkowych i świadectwa pracy oraz roszczenia z tym związane. Pozew w większości przypadków winien być złożony do sądu pierwszej instancji w którego okręgu mieszka pozwany. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd, w którego okręgu ma miejsce zamieszkania strona odwołująca się od decyzji wydanej przez organ rentowy, chyba że przepis odrębny stanowi inaczej. Powództwo w sprawach z zakresu prawa pracy pracownik może wnieść do sądu, w którego okręgu znajduje się jego zakład pracy , mieszka lub ma siedzibę jego pracodawca, bądź w którego okręgu praca była, jest lub miała być wykonywana. W przypadku otrzymania wezwania należy uiścić opłatę sądową (wpis) w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, inaczej pozew zostanie zwrócony (wartość wpisu zależy od wartości naszego żądania) lub wystąpić o zwolnienie od kosztów sądowych. 

Zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pomocy prawnej.



Opłatę związaną z wniesieniem pisma do sądu ponosi strona, która je złożyła. Strona dochodząca roszczeń w sądzie, może zostać zwolniona od kosztów sądowych z mocy ustawy albo na swój wniosek na podstawie postanowienia sądu lub referendarza sądowego, jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku na utrzymaniu koniecznym dla siebie i rodziny. W tym celu osoba ubiegająca się o zwolnienie musi złożyć wniosek na piśmie lub ustnie do protokołu w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. Do wniosku (również tego ustnego) trzeba będzie dołączyć oświadczenie, że nie jest się w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oświadczenie to trzeba złożyć na specjalnym formularzu. Oświadczenie dotyczy stanu majątkowego, rodzinnego, dochodów i źródeł utrzymania osoby ubiegającej się o zwolnienie. W razie oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, strona nie może ponownie domagać się zwolnienia, powołując się na te same okoliczności, które stanowiły uzasadnienie oddalonego wniosku. Ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, należy oprzeć na innych okolicznościach niż te podane we wniosku oddalonym. 

Oznaczenie w pozwie przedmiotu sporu.



W sprawach o roszczenia pieniężne podana kwota pieniężna stanowi wartość przedmiotu sporu.
W innych sprawach majątkowych powód obowiązany jest oznaczyć w pozwie kwotą pieniężną wartość przedmiotu sporu. Do wartości przedmiotu sporu nie wlicza się odsetek, pożytków i kosztów, żądanych obok roszczenia głównego. Jeżeli dochodzi się pozwem kilku roszczeń, zlicza się je w jedną wartość. W sprawach o prawo do świadczeń powtarzających się (np.: czynsz) wartość przedmiotu sporu stanowi suma świadczeń za jeden rok, a jeżeli świadczenia trwają krócej niż rok - za cały czas ich trwania. 

Czy w pozwie można określić więcej niż jedno roszczenie ?



Jednym pozwem można dochodzić tylko jednego roszczenia. Jednak połączenie kilku roszczeń w jednym pozwie jest dopuszczalne, gdy roszczenia wynikają z tej samej umowy lub umów tego samego rodzaju. 

Usuwanie braków formalnych.



Jeżeli pismo procesowe, które powinno być wniesione na urzędowym formularzu, nie zostało wniesione w takiej formie lub nie może otrzymać prawidłowego biegu na skutek niezachowania innych warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego poprawienia lub uzupełnienia w terminie 7 dni, przesyłając złożone pismo. Wezwanie powinno wskazywać wszystkie braki pisma oraz zawierać pouczenie o konsekwencjach braku reakcji na pismo sądu. W razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu (7 dni) lub ponownego złożenia pisma dotkniętego brakami, przewodniczący zarządzi zwrot pisma. 

Co oznacza, że Sąd jest związany pozwem ?



Sądy nie muszą, jak dotychczas, a jedynie mogą udzielać pomocy stronom i uczestnikom postępowania, którzy występują bez adwokata lub radcy prawnego. Nowelizacja Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) wprowadziła generalną zasadę, zgodnie z którą sąd jest związany żądaniem zgłoszonym przez stronę i w zasadzie nie może orzekać ponad to żądanie. Jedynie w sprawach o alimenty, o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym oraz o roszczenia z zakresu prawa pracy - przewodniczący składu sędziowskiego jest upoważniony (ale nie zobowiązany) do pouczania powoda o roszczeniach wynikających z przytoczonych przez niego faktów, a niezgłoszonych w pozwie. 

Konsekwencje braku odpowiedzi na pozew



Brak odpowiedzi na pozew połączony z nieobecnością na rozprawie może skutkować wydaniem wyroku zaocznego. Wyrok zaoczny jest doręczany stronom z urzędu. Jest on z reguły zaopatrzony w rygor natychmiastowej wykonalności, co oznacza, że można prowadzić egzekucję na jego podstawie przed uprawomocnieniem się tego orzeczenia. 

Reprezentacja materialnoprawna Skarbu Państwa - czyli kogo pozwać?



Zgodnie z art. 67 § 2 Kpc gdy stroną sporu jest Skarb Państwa, do podejmowania w jego imieniu czynności procesowych uprawniony jest odpowiedni organ tej jednostki organizacyjnej, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie (tzw. statio fisci) lub odpowiedni organ jednostki nadrzędnej. Niestety, przepisy prawa nie określają jednoznacznie podmiotu zobowiązanego do materialnoprawnej reprezentacji Skarbu Państwa w sprawach związanych z bezprawiem legislacyjnym. 
W większości przypadków, skarżący wskazują 3 rodzaje podmiotów:
- Kancelarię Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej,
- podmioty z których działalnością stosowanie niekonstytucyjnych przepisów było najsilniej związane,
- Ministra Skarbu Państwa.
W przypadku wszystkich trzech rozwiązań przytoczyć można zarówno argumenty za jak i argumenty przeciw interpretowanej w ten sposób reprezentacji Skarbu Państwa. Wydaje się, iż rozwiązaniem popartym największą liczbą argumentów za jest reprezentacja SP przez Ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa.

Ministerstwo Skarbu Państwa
ul. Krucza 36 / Wspólna 6, 00-522 Warszawa
tel. centrala: (022) 695-80-00, 695-90-00
fax. centrala: (022) 628-08-72, 621-33-61 

Dostęp do informacji publicznej

Ustawa z 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) o dostępie do informacji publicznej nakłada na organy władzy publicznej obowiązek udostępniania informacji dotyczących ich bieżącej działalności. W celu uzyskania interesujących na informacji składamy wniosek o dostęp do informacji publicznej. W razie odmowy dostępu:
- odmowa dostępu do informacji publicznej musi nastąpić w formie decyzji administracyjnej,
- odmowa dostępu może być umotywowana np.: ochroną informacji niejawnych, ochroną prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy. 
Jeśli powodem odmowy była np.: ochrona danych osobowych albo tajemnica handlowa, to można wystąpić do sądu rejonowego o udostępnienie takiej informacji. W razie odmowy z powodu np. tajemnicy państwowej, służbowej czy skarbowej przysługuje skarga do sądu administracyjnego. 
Gdy urzędnicy odpowiedzą, że dane, których żądamy, nie są informacją publiczną należy wystąpić ze skargą na odmowę dostępu do informacji publicznej do organu wyższego stopnia (w niektórych sytuacjach będzie nim sąd administracyjny). Ten jeśli uzna, że jednak są to informacje publiczne - nakaże ich udostępnienie.



-->

 

Great! The file uploaded properly. Now click the 'Verify my file' button to complete the process.

Google+